چه حقیرند مردمانی كه نه جرات دوست داشتن دارند و نه اراده دوست نداشتن و نه لیاقت دوست داشته شدن و متانت دوست نداشته شدن . . .

اما با این حال مدام شعر عاشقانه میخوانند .
 

زندگی در گرو خاطره هاست ، خاطره در گرو فاصله هاست ،

فاصله تلخ ترین خاطره هاست .

هر چند که جز حسرت و غم حاصل نیست/

از شوق تو می سوزم و می سازم/

چون آن دل که به یاد تو نسوزد دل نیست.

شبهای بلند بی عبادت چه کنم ؟

این تن به گناه کرده عادت چه کنم؟

یاران همه گویند خدا می بخشد .

گیرم که ببخشد ، زخجالت چه کنم؟

آمدی جانم به قربانت ولی حالا چرا؟

بی وفا ، حالا که من افتاده ام از پا چرا ؟

نازنینم ما به ناز تو جوانی داده ایم .

دیگر اکنون با جوانان ناز کن با ما چرا ؟

عمر ما را مهلت امروز و فردای تو نیست .

من که یک امروز مهمان توام فردا چرا ؟

در حضور خارها هم می شود یك یاس بود
در هیاهوی مترسك ها پر ازاحساس بود
میشود حتی برای دیدن پروانه ها
شیشه های مات یك متروكه را الماس بود
دست در دست پرنده بال در بال
نسیم ساقه های هرز این بیشه ها را داس بود
كاش می شد حرفی از "كاش می شد"هم نبود
هرچه بود احساس بود و عشق بود و یاس بود

مغرورانه اشك ريختيم چه مغرورانه سكوت كرديم چه مغرورانه التماس كرديم چه مغرورانه از هم گريختيم غرور هديه شيطان بود و عشق هديه خداوند هديه شيطان را به هم تقديم كرديم هديه خداوند را از هم پنهان  کرديم ...